Nog een weekje, en dan is het 21 december: de donkerste dag van het jaar. Buiten is het donker, overal zijn lichtjes, en eigenlijk word je als vanzelf uitgenodigd om terug te keren in je eigen cocon, in je eigen huis.
In de antroposofie staat deze periode bekend als een tijd van bezinning. Je gaat terugkijken op het afgelopen jaar: hoe was het voor mij, wat heeft dit jaar me gebracht, wat hebben we allemaal gedaan? Maar voor mij – zeker nu ik net een drukke challenge achter de rug heb – is het ook het moment waarop ik me afvraag: wat vertelt mijn lijf me eigenlijk? Wat wil het me zeggen?
Want klachten – of het nu gaat om vermoeidheid, een opgeblazen buik, slecht slapen, of zoals in mijn geval: pijn in je rug – zijn zelden toeval.
Soms zijn ze lichamelijk. Soms hormonaal. En soms liggen ze dieper.
Je emoties hebben een plek in je lijf. Wat je hebt meegemaakt, wat je niet hebt uitgesproken, wat je jezelf onbewust vertelt: het kan zich allemaal vastzetten in je buik, in je maag, in je lijf.
En het is een samenspel. Het zijn echt niet alleen emoties. Maar die emoties vertalen zich wél in wat er in je lijf misgaat. Dat kun je gewoon terugvinden.
Natuurlijk is voeding belangrijk. Spijsvertering ook. Maar het is zelden alleen dat.
Een gezonde buik begint met ruimte. Niet alleen op je bord, maar ook in je hoofd, in je dag, in hoe je met jezelf omgaat.
Misschien is het iets wat je hebt weggestopt. Iets dat je nog nooit écht hebt gevoeld. Of dat stemmetje dat steeds maar tegen je zegt dat je niet goed genoeg bent.
Mocht jij voelen: ik moet hier iets mee, maar ik weet niet wat, dan help ik je graag.
