Over mij


Al zolang ik mij kan herinneren ben ik met voeding bezig. Toen ik klein was droomde ik ’s nachts in bed hoe ik de hongersnood in de 3e wereld op zou lossen. Ik had een ingewikkeld plan met asfalt, zodat de grond niet weg kon spoelen en zo zou ik de aarde weer vruchtbaar maken. En al peinzend snoepte ik er overdag lustig op los. 

Op mijn veertiende, mijn ouders gingen uit elkaar en werd mijn moeder ziek. Midden in de puberteit werd ik uit mijn beschermde omgeving gerukt en met stress overladen. Ik wist niet waar ik het zoeken moest en vond mijn heil in suiker. 

Toen al hadden mijn slechte eetgewoontes invloed op hoe ik me voelde: Ik kan mij nog herinneren dat mijn oma tegen mij zei: Dat is toch ook niet normaal, zo’n jonge meid die altijd maar moe is. Toen was ik 16.

Ik ontwikkelde een eetstoornis boulimia, trok overal aan de bel, huisarts, vader, psychologen. Maar niemand kon mij echt goed helpen, ze konden de juiste toon niet vinden. Tot overmaat van ramp stierf mijn moeder op mijn 22ste.

Ik ploeterde verder, werd lerares Frans, werkte in het Tourisme, maakte allemaal leuke tripjes en bleef snoepen…..

Toen ik 32 was en mijn eerste kind had gekregen, sleepte ik mij de dag door. Ik had echt een kort lontje (slaapgebrek door een baby zal ook niet echt geholpen hebben). Ik nieste de hele dag door en had geen idee waar dat door kwam. Mijn stoelgang was slecht, ik ging 2 keer per week naar het toilet en nog steeds snoepte ik elke dag.

Uiteindelijk kwam het moment dat ik niet meer stiekem in mijn eentje in de keuken wilde snoepen, terwijl mijn kinderen het niet mochten. En ik was het zat zo verschrikkelijk moe te zijn: ik ging naar een natuurvoedingskundige om mijn eetpatroon te verbeteren. 

Dat was het omkeerpunt

Ik besloot zelf natuurvoedingskundige te worden (en detox-coach en darmtherapeute). Bestelde een groente-tas, omdat daar groente in zat die ik anders nooit at. (Ik ben er namelijk van overtuigd dat variatie super belangrijk is.) Ik bezocht andere therapeuten om mij van mijn klachten af te helpen.

En één daarvan liet een ontlastingsonderzoek doen: BINGO! De darmflora die ik had moeten hebben was in geen velden of wegen te bekennen. En die darmflora behoorde te zorgen voor bescherming tegen voedingsintoleranties/allergieën, zou energie en vitamines moeten aanmaken en had mijn eten moeten verteren en uit moeten scheiden, zodat ik niet zoveel constipatie en buikpijn had.

En nu?

Nu ben ik een moeder die weer de energie heeft om de dingen te doen die voor mij belangrijk zijn. Mijn energieniveau is niet meer bepalend voor wat er die dag wel of niet gebeurd. Mijn buik bepaalt niet meer hoe ik me voel. Maar ik ben ook maar een mens en onder invloed van hormonen (tja, daar zijn ze immers voor, om ze de schuld te geven) roept die Tony Chocolonely soms wel eens net iets te hard naar me. 

Wat je over mij moet weten:

Ik ben echt gek op lekker eten! Sommige mensen kunnen vergeten dat ze nog moeten eten, ik niet. Ik houd tegenwoordig van een goede bietensalade, een stukje wilde eend, aardperen-pastinaaksoep. 

En oh ja: Ik ben getrouwd met een fantastische man, heb 2 heerlijke zonen. Loop 2 à 3 keer in de week hard (vooral omdat ik dan met mijn vriendin kan bijkletsen) en wandel met mijn Petit Basset Griffon Vendeen genaamd Bob rond in de natuur. Ik verzamel kookboeken (Ik heb er 66!!!) en volg altijd het recept.

Waar ik me in de praktijk over opwind zijn vrouwen met (buik)klachten, die weer naar huis zijn gestuurd met de mededeling: Het zit tussen je oren of deze: Het is een vrouwendingetje. Echt waar, je hoeft je er niet bij neer te leggen, er is zoveel verbetering mogelijk!

Ben jij ook toe aan de volgende stap? Vraag een gratis sessie van 20 minuten aan.

Vraag nu een gratis sessie aan!
Marketing by